TheTraderWiki

Wskaźniki techniczne w praktyce: RSI, MACD, średnie kroczące, wstęgi Bollingera i inne

Wskaźniki techniczne to obliczenia, które platforma transakcyjna wykonuje na dawnych cenach i rysuje na wykresie. RSI, MACD, średnie kroczące i wstęgi Bollingera to te, których ludzie szukają najczęściej, a każda platforma oferująca CFD ma je wbudowane. CFD to umowa z dostawcą, która wypłaca różnicę między ceną w chwili otwarcia transakcji a ceną w chwili jej zamknięcia.

Autor 14 min czytaniaZaktualizowano

Ta strona omawia popularne wskaźniki jeden po drugim. Przy każdym wyjaśnia, co mierzy, opisuje wzór słowami, podaje typowe ustawienia, mówi, jak czytają go traderzy, i pokazuje, gdzie zawodzi. Każdy z nich to arytmetyka na dawnych cenach, więc żaden nie powie ci, co będzie dalej (analiza techniczna).

Najważniejsze punkty

  • Wskaźnik wykonuje proste działania arytmetyczne na dawnych cenach lub wolumenie. Streszcza to, co już się stało, i nie wychwyci niczego, co jeszcze nie nastąpiło.
  • Wskaźniki trendu mówią, w którą stronę szły ceny. Należą do nich średnie kroczące, MACD, ADX i Supertrend. Dają sygnały z opóźnieniem, a na rynku bocznym sygnalizują w obie strony.
  • Wskaźniki momentum, takie jak RSI i oscylator stochastyczny, porównują ostatnią cenę z jej niedawnym zakresem. W silnym trendzie mogą tygodniami pokazywać wykupienie albo wyprzedanie.
  • Wskaźniki zmienności mierzą, jak duże były ostatnie ruchy. Wstęgi Bollingera i ATR to wskaźniki zmienności. O kierunku nic nie mówią.
  • Wskaźniki wolumenu, takie jak VWAP i wolumen bilansowy, opierają się na prawdziwym wolumenie. CFD i pary walutowe nie mają centralnej liczby wolumenu, więc platforma korzysta z zastępnika.
  • Nie wykazano, żeby którykolwiek wskaźnik był najdokładniejszy. Opublikowane badania nad tym, czy reguły oparte na wskaźnikach zarabiają po kosztach, dają mieszane wyniki.

Czym jest wskaźnik techniczny?

Wskaźnik techniczny to wzór, który z ciągu dawnych cen tworzy jedną liczbę na każdy okres. Może też korzystać z dawnego wolumenu. Platforma pokazuje tę liczbę jako linię na wykresie ceny albo w panelu pod nim. Jeśli zmieni się historia cen, zmieni się też linia. Nic innego do wzoru nie wchodzi.

Większość wskaźników ma jedno lub dwa ustawienia, które zwykle określają, z ilu okresów wstecz liczy się wskaźnik. Krótki okres reaguje szybko, ale daje wiele fałszywych sygnałów. Długi jest stabilniejszy, ale spóźnia się bardziej. Żadne ustawienie nie ucieka od tego kompromisu, a wybór ustawienia, które najlepiej działało na starych danych, to początek przeuczenia. Przeuczenie (overfitting) to dopasowanie reguły tak ściśle do dawnych cen, że w końcu pasuje do ich przypadkowego szumu.

Traderzy dzielą wskaźniki na rodziny według tego, co mierzą: trend, momentum, zmienność (jak mocno cena się waha) i wolumen. Wskaźniki z jednej rodziny pokazują w większości podobne sygnały, bo korzystają z tych samych danych o cenach. Strona o formacjach na wykresie opisuje kształty, których traderzy szukają w samej cenie.

Wskaźniki trendu: średnie kroczące, MACD, ADX i Supertrend

Wskaźniki trendu wygładzają dawne ceny, żeby pokazać, w którą stronę rynek się poruszał i jak równo. To narzędzia, na których opiera się podążanie za trendem, a wszystkie cztery opisane niżej reagują dopiero, gdy ruch już się zaczął.

Średnie kroczące (SMA i EMA)

Średnia krocząca to średnia cena z ustalonej liczby ostatnich okresów, przeliczana za każdym razem, gdy zamyka się nowy okres. Prosta średnia krocząca (SMA) sumuje ceny zamknięcia i dzieli przez liczbę okresów (TradingView, Moving Average). Wykładnicza średnia krocząca (EMA) daje większą wagę najnowszej cenie. Jej waga to 2 podzielone przez liczbę okresów plus 1, więc 10-okresowa EMA opiera około 18 % swojej wartości na ostatnim zamknięciu (StockCharts, Moving Averages).

Najczęściej obserwowane długości to średnie 50- i 200-dniowa (StockCharts, Moving Averages). Cenę powyżej rosnącej średniej traderzy czytają jako trend wzrostowy. Przecięcie dłuższej średniej przez krótszą od dołu nazywają złotym krzyżem, a odwrotne przecięcie krzyżem śmierci. Średnie się spóźniają, a dłuższe spóźniają się bardziej. Na rynku bocznym przecięcia następują jedno po drugim i każde kosztuje spread, czyli różnicę między ceną kupna a sprzedaży.

MACD

MACD, czyli zbieżność i rozbieżność średnich kroczących (moving average convergence divergence), to różnica między szybką a wolną EMA tej samej ceny. Gerald Appel stworzył go w latach 70., a Thomas Aspray dodał histogram w 1986 r. (TradingView, MACD). Standardowe ustawienia to 12, 26 i 9. Linia MACD to 12-okresowa EMA minus 26-okresowa EMA, a linia sygnału to 9-okresowa EMA linii MACD. Histogram to linia MACD minus linia sygnału (StockCharts, MACD).

Traderzy czytają MACD przez dwa przecięcia: linii MACD z jej linią sygnału i linii MACD z zerem. Wypatrują też dywergencji, gdy cena robi nowy szczyt, a MACD nie. MACD jest zbudowany z dwóch średnich, więc spóźnia się podwójnie. Nie ma górnej ani dolnej granicy, a jego wielkość zależy od ceny danego rynku, więc odczytu z jednego rynku nie da się porównać z odczytem z innego (StockCharts, MACD).

Wskaźnik ADX

Wskaźnik ADX, czyli średni indeks kierunkowy (average directional index), mówi, jak silny jest trend, a nie to, w którą stronę zmierza. Welles Wilder zaprojektował go dla dziennych wykresów surowców. Wychodzi od dwóch linii, +DI i −DI, które śledzą ruch w górę i w dół na tle rzeczywistego zakresu, a potem wygładza różnicę między nimi z 14 okresów (TradingView, ADX).

ADX przyjmuje wartości od 0 do 100. W interpretacji Wildera wartość powyżej 25 oznacza silny trend, a poniżej 20 słaby albo żaden. Kierunek wynika z tego, która linia DI jest wyżej (TradingView, ADX). ADX jest wygładzany dwa razy, więc to jeden z najwolniejszych wskaźników na wykresie. Często rośnie dopiero wtedy, gdy spora część ruchu już się odbyła.

Wskaźnik Supertrend

Wskaźnik Supertrend rysuje jedną linię, która w trendzie wzrostowym leży pod ceną, a w spadkowym nad nią. Bierze środek między maksimum a minimum każdego okresu, a potem dodaje lub odejmuje wielokrotność średniego rzeczywistego zakresu (ATR), tworząc górne i dolne pasmo. Linia podąża za jednym pasmem, dopóki cena nie zamknie się po drugiej jego stronie, a wtedy przeskakuje na drugie (TradingView, Supertrend).

Supertrend ma dwa ustawienia: długość ATR i mnożnik. Platformy kolorują linię na zielono w trendzie wzrostowym i na czerwono w spadkowym, a niektórzy traderzy używają jej jako kroczącego poziomu wyjścia. Własna dokumentacja TradingView przyznaje, że wskaźnik czasem daje fałszywe sygnały (TradingView, Supertrend). Pojawiają się one na rynkach bocznych, gdzie cena raz po raz przecina linię.

Wskaźniki momentum: RSI i oscylator stochastyczny

Wskaźnik momentum mierzy, jak szybko cena się ruszała w porównaniu z własną niedawną historią. Oba opisane niżej wskaźniki to oscylatory: wahają się między 0 a 100 w panelu pod wykresem.

RSI (indeks siły względnej)

RSI porównuje wielkość ostatnich wzrostów z wielkością ostatnich spadków. Welles Wilder opublikował go w 1978 r. w książce New Concepts in Technical Trading Systems. Weź średni zysk z okresów wzrostowych i podziel go przez średnią stratę z okresów spadkowych, a dostaniesz RS. Wtedy RSI = 100 − 100 ÷ (1 + RS). Typowe ustawienie to 14 okresów (TradingView, RSI).

Wilder nazywał odczyt powyżej 70 wykupieniem, a poniżej 30 wyprzedaniem, przy czym 50 oznacza brak trendu (TradingView, RSI). Wykupienie nie znaczy, że cena zaraz spadnie. W silnym trendzie wzrostowym RSI może tygodniami trzymać się powyżej 70, a kto sprzedaje tylko na podstawie tego odczytu, przez cały ten czas gra przeciwko trendowi. Na tę właśnie słabość narażona jest reguła powrotu do średniej.

Oscylator stochastyczny

Oscylator stochastyczny pokazuje, gdzie ostatnie zamknięcie leży w zakresie od maksimum do minimum z ostatnich okresów. George Lane opracował go w latach 50. Jego główna linia, %K, to zamknięcie minus najniższe minimum, podzielone przez najwyższe maksimum minus najniższe minimum, razy 100. Druga linia, %D, to średnia krocząca %K. Typowe ustawienia to 14 okresów dla %K i 3 dla %D (TradingView, Stochastic).

Traderzy czytają oscylator stochastyczny przez jego domyślne progi, 80 dla wykupienia i 20 dla wyprzedania, oraz przez przecięcie %D przez %K (TradingView, Stochastic). Reaguje szybciej niż RSI, więc daje więcej sygnałów, a więcej z nich jest fałszywych. Tak jak RSI potrafi tkwić przy jednej skrajności tak długo, jak trwa trend.

Wskaźniki zmienności: wstęgi Bollingera i ATR

Wskaźniki zmienności mierzą, jak duże były ostatnie ruchy ceny, bez względu na ich kierunek. Ich główne uczciwe zastosowanie to dobór wielkości: jak daleko stoi stop i jak duża jest transakcja (zarządzanie ryzykiem).

Wstęgi Bollingera

Wstęgi Bollingera to średnia krocząca z pasmem narysowanym nad nią i pod nią, każde w ustalonej liczbie odchyleń standardowych. John Bollinger opracował je na początku lat 80., a jego domyślne ustawienia to 20-okresowa średnia i pasma w odległości plus i minus dwóch odchyleń standardowych (Bollinger Bands, oficjalna strona). Odchylenie standardowe to miara tego, jak bardzo ceny są rozproszone. Wstęgi rozszerzają się, gdy na rynku robi się ruchliwiej, i zwężają, gdy się uspokaja.

Traderzy czytają wstęgi jako wskazówkę, czy cena jest wysoka, czy niska w porównaniu z niedawną średnią. Samo dotknięcie wstęgi nie jest sygnałem. Metoda samego Bollingera traktuje dotknięcie górnej wstęgi jako układ do sprzedaży tylko wtedy, gdy drugi wskaźnik go nie potwierdza (Bollinger Bands, oficjalna strona). W trendzie cena może długo sunąć wzdłuż jednej wstęgi, a wąskie wstęgi mówią, że może przyjść większy ruch, nie mówiąc, w którą stronę.

Wskaźnik ATR (średni rzeczywisty zakres)

Wskaźnik ATR, który Welles Wilder wprowadził w 1978 r., uśrednia rzeczywisty zakres ostatnich okresów. Rzeczywisty zakres to największa z trzech odległości: maksimum minus minimum, maksimum minus poprzednie zamknięcie oraz poprzednie zamknięcie minus minimum. Domyślne ustawienie to 14 okresów (TradingView, ATR).

ATR działa jak miara odległości. Stop-loss, czyli cenę, przy której postanowiłeś wyjść, często stawia się w odległości kilku ATR, żeby zwykły szum do niego nie sięgał (zlecenia stop-loss). ATR nie ma zdania o kierunku. Wyraża się go też w jednostkach ceny, więc droższy rynek pokazuje większy ATR i dwóch rynków nie da się porównać wprost (TradingView, ATR).

Wskaźniki wolumenu: VWAP i wolumen bilansowy

Wskaźniki wolumenu łączą cenę z obróconą ilością. Działają zgodnie z założeniem na akcjach notowanych na giełdzie i na kontraktach futures. Gorzej działają na CFD i parach walutowych, gdzie wolumen na wykresie to liczba zmian ceny (analiza techniczna).

VWAP (średnia cena ważona wolumenem)

VWAP to średnia cena z sesji, w której każdą cenę waży się wolumenem obróconym przy niej. Dla każdego okresu weź cenę typową (maksimum plus minimum plus zamknięcie, podzielone przez trzy) i pomnóż przez wolumen z tego okresu. Zsumuj te iloczyny od początku sesji i podziel przez dotychczasowy łączny wolumen. Suma zaczyna się od nowa z każdą sesją, chyba że wybierzesz inny punkt zakotwiczenia (TradingView, VWAP).

Cenę powyżej VWAP traderzy czytają jako znak, że w tej sesji górę mieli kupujący, a cenę poniżej jako znak, że górę mieli sprzedający. VWAP to średnia narastająca, więc jego opóźnienie rośnie w miarę upływu dnia (TradingView, VWAP). Na parze walutowej nie ma wolumenu giełdowego, którym można by ważyć, więc linia opiera się na liczbie ticków.

Wolumen bilansowy (OBV)

Wolumen bilansowy (on-balance volume) to narastająca suma wolumenu, która rośnie w dni wzrostowe i spada w spadkowe. Joe Granville wprowadził go w 1963 r. Jeśli zamknięcie jest wyżej niż poprzednie, wolumen z okresu dodaje się do sumy. Jeśli niżej, odejmuje się go (TradingView, OBV).

Traderzy patrzą na kierunek OBV, a nie na jego poziom. Wzrost ceny przy płaskim lub spadającym OBV traktują jako ruch, do którego przyłączyło się niewielu. Obliczenie jest toporne: okres, który zamyka się odrobinę wyżej, liczy cały swój wolumen jako kupno. Żaden pojedynczy wskaźnik wolumenu nie jest najlepszy ani na TradingView, ani nigdzie indziej, bo każdy odpowiada na inne pytanie, a wszystkie zależą od danych o wolumenie stojących za wykresem.

Jak działa zniesienie Fibonacciego?

Zniesienie Fibonacciego to narzędzie do rysowania, które dzieli dawny ruch ceny na stałe ułamki. Zaznaczasz dołek i szczyt ruchu. Narzędzie rysuje między nimi poziome linie na 23,6 %, 38,2 % i 61,8 % odległości, a te proporcje pochodzą z ciągu Fibonacciego (TradingView, Fibonacci retracement). Traderzy obserwują te linie jako możliwe wsparcie i opór, czyli ceny, przy których korekta może się zatrzymać.

Zniesienie Fibonacciego ma słabość: arytmetyka rynku nie zmusza cen do zatrzymywania się na tych poziomach. Linie zależą od tego, który szczyt i który dołek wybierzesz, a dwóch traderów rzadko wybiera te same. Przy kilku liniach na wykresie korekta ma dużą szansę odwrócić się przy którejś z nich przez czysty przypadek. Nie ustalono, czy te poziomy cokolwiek przewidują.

Przykład obliczenia RSI

Obliczenia: liczby wynikają ze wzoru podanego w tej sekcji.

Obliczenie RSI krok po kroku pokazuje, jak niewiele danych wchodzi do tego wskaźnika. Liczby są zmyślone. Załóżmy, że w ostatnich 14 okresach rynek rósł w dziewięciu, a spadał w pięciu. Wzrosty sumują się do 16,8 punktu, a spadki do 5,6 punktu.

Średni zysk to 16,8 ÷ 14 = 1,2, a średnia strata to 5,6 ÷ 14 = 0,4. RS wynosi 1,2 ÷ 0,4 = 3. RSI to 100 − 100 ÷ (1 + 3) = 100 − 25 = 75, więc wykres pokazuje rynek jako wykupiony.

Odczyt 75 mówi tylko tyle, że w tych 14 okresach zyski były trzy razy większe od strat. Jeśli następny okres spadnie o 2 punkty, RSI spadnie do około 68. Przy typowym wygładzaniu średni zysk wynosi wtedy 1,2 × 13 ÷ 14 ≈ 1,11, a średnia strata (0,4 × 13 + 2) ÷ 14 ≈ 0,51. Wskaźnik poszedł za ceną w dół, ale nie przewidział spadku.

Czy wskaźniki techniczne działają?

Badacze od dziesięcioleci sprawdzają, czy wskaźniki techniczne działają po kosztach, a opublikowana odpowiedź jest niejednoznaczna. Przegląd z 2007 r. w Journal of Economic Surveys objął 95 współczesnych badań nad regułami handlu technicznego. Spośród tych 95 badań 56 dało wyniki pozytywne, 20 negatywne, a 19 mieszane (Park i Irwin, 2007).

Przegląd ostrzega przed braniem pozytywnych wyników za dobrą monetę. Autorzy wskazują na data snooping, na reguły wybrane po fakcie i na słabe szacunki ryzyka i kosztów transakcyjnych. Dochodzą do wniosku, że dowody nie są rozstrzygające (Park i Irwin, 2007). Data snooping to testowanie wielu reguł na tych samych cenach i ogłaszanie zwycięzcy.

Większość testów akademickich pomija albo zaniża koszty, które płaci detaliczny rachunek CFD (koszty i opłaty). Należą do nich spread przy każdej transakcji i finansowanie overnight za transakcje trzymane po codziennej godzinie rozliczenia. Płacisz też poślizg cenowy, czyli różnicę między ceną, o którą prosiłeś, a ceną, którą dostałeś. Dopiero po pokryciu ich wszystkich reguła oparta na wskaźniku ma jakąkolwiek wartość oczekiwaną, czyli średni zysk na transakcję. Na rachunku demo możesz obserwować regułę bez płacenia, choć realizacje na demo upiększają wynik.

Częste pytania o wskaźniki techniczne

Częste pytania o wskaźniki techniczne dotyczą tego, który jest najdokładniejszy i jak traderzy czytają te popularne. Każda odpowiedź poniżej wyjaśnia narzędzie i nie zawiera porad tradingowych.

Który wskaźnik tradingowy jest najdokładniejszy?

Nie wykazano, żeby którykolwiek wskaźnik tradingowy był najdokładniejszy. Każdy to obliczenie na dawnych cenach, więc jego trafność zmienia się razem z rynkiem. Wskaźniki trendu wyglądają dobrze w trendach i źle w konsolidacji, a wskaźniki momentum odwrotnie. Opublikowany przegląd badań wykazał mieszane wyniki. Przegląd wskazał data snooping i koszty jako problemy badań z wynikiem pozytywnym (Park i Irwin, 2007).

Jak traderzy używają RSI?

Traderzy używają RSI, żeby sprawdzić, czy ostatnie zyski przeważyły nad ostatnimi stratami. Wskaźnik przyjmuje wartości od 0 do 100, zwykle przy ustawieniu 14 okresów. Odczyty powyżej 70 nazywa się wykupieniem, a odczyty poniżej 30 wyprzedaniem (TradingView, RSI). Te etykiety opisują niedawną przeszłość. W silnym trendzie RSI może tygodniami utrzymywać się przy skrajności.

Jak traderzy używają MACD?

Traderzy używają MACD, obserwując dwa przecięcia: linii MACD z linią sygnału i linii MACD z zerem. Linia MACD to 12-okresowa EMA minus 26-okresowa EMA, a linia sygnału to 9-okresowa EMA z niej (StockCharts, MACD). Żaden z tych sygnałów nie przychodzi, zanim ruch się zacznie, a na rynku bocznym często się odwracają.

Jak traderzy używają wstęg Bollingera?

Traderzy używają wstęg Bollingera, żeby ocenić, jak zmienny był rynek i czy cena jest wysoka, czy niska na tle niedawnej średniej. Domyślnie to 20-okresowa średnia z pasmami w odległości dwóch odchyleń standardowych z każdej strony (Bollinger Bands, oficjalna strona). Dotknięcie wstęgi samo w sobie nie jest sygnałem kupna ani sprzedaży, a wstęgi nie mówią, w którą stronę pójdzie ruch.

Jak traderzy używają zniesienia Fibonacciego?

Traderzy używają zniesienia Fibonacciego, zaznaczając dołek i szczyt dawnego ruchu i obserwując linie, które narzędzie rysuje między nimi. Poziomy zależą od dwóch wybranych punktów. Typowe linie leżą na 23,6 %, 38,2 % i 61,8 % ruchu (TradingView, Fibonacci retracement). Nie ustalono, czy ceny respektują te linie częściej, niż wynikałoby z przypadku.

Czym jest wskaźnik momentum?

Wskaźnik momentum mierzy, jak szybko cena się ruszała w porównaniu z własnym niedawnym zakresem. Najbardziej znane to RSI i oscylator stochastyczny, a oba wahają się między 0 a 100. Zwykle sprawdzają się na rynkach bocznych, ale zwykle zawodzą w silnych trendach, gdzie tkwią przy jednej skrajności.

Jaki jest najlepszy wskaźnik wolumenu na TradingView?

Żaden wskaźnik wolumenu na TradingView nie jest ogólnie najlepszy, bo każdy odpowiada na inne pytanie. VWAP pokazuje średnią cenę sesji ważoną wolumenem. Wolumen bilansowy śledzi narastającą sumę wolumenu, dodawanego lub odejmowanego zależnie od kierunku każdego zamknięcia. Oba zależą od danych o wolumenie stojących za wykresem. Wykres CFD lub pary walutowej zwykle pokazuje liczbę ticków zamiast obróconego wolumenu (platformy transakcyjne).

Ostrzeżenie o ryzyku

Sygnał wskaźnika nie zmniejsza ryzyka transakcji z dźwignią

Sygnał wskaźnika mówi ci, co robiły ceny. Nie zmniejszy ryzyka transakcji z dźwignią, czyli transakcji dużo większej niż depozyt zabezpieczający, który wpłaciłeś jako kaucję. Strata na transakcji otwartej według czystego sygnału jest tak samo duża jak strata na każdej innej. ESMA przekazała ustalenia krajowych regulatorów, według których od 74 % do 89 % detalicznych rachunków CFD traciło pieniądze (komunikat prasowy ESMA). Te rachunki miały na platformach te same wskaźniki co wszyscy inni.

Źródła

Oryginalne dokumenty, na które powołuje się ta strona, w kolejności pierwszego pojawienia się.

  1. Moving Average, TradingView
  2. Moving Averages: Simple and Exponential, StockCharts ChartSchool
  3. MACD (Moving Average Convergence/Divergence), TradingView
  4. MACD (Moving Average Convergence/Divergence) Oscillator, StockCharts ChartSchool
  5. Average Directional Index (ADX), TradingView
  6. Supertrend, TradingView
  7. Relative Strength Index (RSI), TradingView
  8. Stochastic (STOCH), TradingView
  9. Bollinger Bands, Bollinger Capital Management
  10. Average True Range (ATR), TradingView
  11. Volume Weighted Average Price (VWAP), TradingView
  12. On Balance Volume (OBV), TradingView
  13. Fibonacci retracement drawing tool, TradingView
  14. What Do We Know About The Profitability Of Technical Analysis?, Journal of Economic Surveys (via IDEAS/RePEc), 2007-09-01
  15. European Securities and Markets Authority, ESMA
  16. ESMA agrees to prohibit binary options and restrict CFDs to protect retail investors, ESMA, 2018-03-27