Maksymalna dźwignia: czego nie mówi liczba z reklamy

Liczba z reklamy to tylko sufit

Reklamowana liczba dźwigni to sufit, czyli najwięcej, ile dostawca kiedykolwiek ci da. Obowiązuje tylko na najbardziej płynnym instrumencie dostawcy, takim, którym najłatwiej handlować bez poruszania ceny, i tylko wtedy, gdy się kwalifikujesz. Dostajesz ją tylko dopóty, dopóki twoja transakcja jest na tyle mała, że mieści się w najniższym przedziale harmonogramu depozytów dostawcy. Każdy z tych warunków zabiera część tej liczby. Reklama nie wspomina o żadnym z nich.

Dla większości ludzi sprawę rozstrzyga prawo i jest to pierwszy warunek. Klient detaliczny może dostać najwyżej 30:1 na głównych parach walutowych, jeśli spółka, która otwiera ci rachunek, jest regulowana w Wielkiej Brytanii lub Unii Europejskiej. Dalej limit schodzi przez 20:1, 10:1 i 5:1 do 2:1 na kryptowalutach, tam gdzie w ogóle są dozwolone (decyzja ESMA (UE) 2018/796, FCA PS19/18). Australia stosuje tę samą drabinkę wobec klientów detalicznych spółek z lokalną licencją przez postanowienie o interwencji produktowej, czyli z użyciem uprawnienia regulatora do ograniczenia lub zakazania produktu. Jedyna różnica polega na tym, że jej lista głównych walut obejmuje też dolara australijskiego, więc para taka jak AUD/USD dostaje tam 30:1 (postanowienie ASIC). Grupy zwykle umieszczają osobę mieszkającą w jednym z tych krajów w swojej tamtejszej spółce. Dostawca reklamujący więcej opisuje inną spółkę, inny rodzaj klienta albo inny kraj (czy trading jest bezpieczny).

Ameryka Łacińska i Azja Południowo-Wschodnia wyglądają inaczej. W Argentynie, Brazylii, Chile, Kolumbii, Meksyku i Peru oraz w Indonezji, Malezji, na Filipinach, w Tajlandii i Wietnamie żaden broker z porównania brokerów nie ma lokalnej spółki dla tych produktów. Jeśli mieszkasz w jednym z tych krajów, rejestrujesz się w spółce globalnej grupy. Tej spółki nie wiąże żaden limit 30:1. Porównanie pokazuje tam dźwignię do 500:1 oraz warunki, od których zależy, czy kiedykolwiek ją dostaniesz (dlaczego nic tutaj nie przekracza 500:1).

Jak tabela progów obniża dźwignię, gdy transakcja rośnie

Obliczenia: liczby wynikają ze wzoru podanego w tej sekcji.

Tabele progów ustalają stawkę depozytu w przedziałach wielkości transakcji, więc stawka na pierwszym kontrakcie nie jest stawką na ostatnim. Weźmy opublikowany harmonogram, który pobiera 20 % depozytu w pierwszym przedziale dla akcji i 75 % w największym. Dźwignia na tej akcji spada z 5:1 do około 1,33:1, gdy transakcja przechodzi przez kolejne przedziały. Żadna cena się nie ruszyła, a dostawca niczego nie ogłosił.

Dostawcy mierzą przedziały na różne sposoby i ma to większe znaczenie niż same stawki. Niektórzy dostawcy stosują przedziały do każdej transakcji osobno. Inni stosują je do całej twojej ekspozycji na jednym instrumencie, bez względu na to, na ile osobnych zleceń ją podzielisz. Jeszcze inni stosują je do rachunku jako całości. Podział zlecenia na mniejsze części omija pierwszą metodę, ale nie dwie pozostałe, i dlatego porównanie dostawców ma na to osobną kolumnę.

Wyliczenie wpływu na jedną transakcję to zwykła arytmetyka. Gdy harmonogram rośnie od 10 % do 50 % w pięciu przedziałach, transakcja obejmująca cztery z nich ma łączną stawkę dużo wyższą niż stawka pierwszego przedziału. Potrzebny depozyt wynika z tej łącznej stawki, bez względu na to, co mówi reklama. Weźmy wymyślony harmonogram, w którym pierwsze 50 000 $ transakcji wymaga 10 %, a kolejne 50 000 $ wymaga 20 %. Transakcja za 100 000 $ wymaga wtedy 5 000 $ plus 10 000 $, czyli razem 15 000 $. Daje to łączną stawkę 15 % i dźwignię około 6,7:1, choć reklama obiecywała 10:1.

Jeśli dobierasz wielkość transakcji według stawki z reklamy, wezwanie do uzupełnienia depozytu przyjdzie wcześniej, niż planowałeś (dźwignia i depozyt). Wezwanie do uzupełnienia depozytu to ostrzeżenie od dostawcy, że na twoim rachunku zaczyna brakować wymaganego depozytu.

Klauzula, która przebija każdą opublikowaną tabelę

Prawie każdy broker z porównania dostawców ma w umowie z klientem klauzulę o uznaniowej zmianie depozytu. Ta klauzula pozwala dostawcy zmieniać depozyt według własnego uznania. Brzmienie tych klauzul jest uderzająco podobne, nawet u firm, które ze sobą konkurują. Dostawcy zastrzegają sobie prawo do zmiany wymogów depozytowych w dowolnej chwili i wyłącznie według własnego uznania, a także prawo do stosowania tych zmian do transakcji już otwartych. Kilku dostawców pisze wprost, że może nie dać żadnego uprzedzenia. Jeden z największych dostawców podaje, że zasadniczo nie wysyła wezwania do uzupełnienia depozytu, zanim zamknie twoje transakcje.

Opublikowana tabela progów opisuje normalne warunki, ale niczego nie gwarantuje. Jeśli dostawca w ogóle obiecuje uprzedzenie, to zwykle o kilka dni roboczych. Dostawca i tak zostawia sobie prawo do działania z krótszym uprzedzeniem albo bez niego, jeśli uzna, że ma powód. Umowa z klientem jednego dostawcy obiecuje tydzień uprzedzenia. Jego własny dokument informacyjny mówi, że zmiany dźwigni wchodzą w życie natychmiast i działają wstecz, więc nie możesz polegać na żadnym z tych dokumentów (koszty i opłaty).

Co dowody mówią o dźwigni i wynikach klientów

Regulatorzy, którzy ustalili limity dźwigni, nie opublikowali dowodów na to, czy limit zmienia wyniki klientów. Pytanie, czy limit działa, wciąż jest otwarte, a każda pewna odpowiedź na nie zasługuje na podejrzliwość.

Zmierzono mniej i warto podać to dokładnie. Krajowi regulatorzy ustalili, że w autoryzowanych firmach jako całości od 74 % do 89 % rachunków detalicznych traciło pieniądze, a ESMA opublikowała te wyniki (ESMA, komunikat prasowy z 27 marca 2018). Ta liczba opisuje produkt, a nie jakikolwiek limit, który go dotyczy. Nie mówi nic o tym, czy wyższa dźwignia pogorszyłaby sytuację, a właśnie na ten temat nikt niczego nie opublikował (zarządzanie ryzykiem).